Just…
-
The nights you won’t remember with the friends you will never forget
-
Filed under: Μουσική, Pour Moi, Uncategorized | Leave a Comment
Ετικέτες:Αλκοόλ, Διασκέδαση, Οικονομία, Partying
Johnny Cash
Photo at Rockin’ the Casbah
How well I have learned that there is no fence to sit on between heaven and hell. There is a deep, wide gulf, a chasm, and in that chasm is no place for any man.
Johnny Cash
I Walk the Line
I keep a close watch on this heart of mine
I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you’re mine, I walk the line
I find it very, very easy to be true
I find myself alone when each day is through
Yes, I’ll admit that I’m a fool for you
Because you’re mine, I walk the line
As sure as night is dark and day is light
I keep you on my mind both day and night
And happiness I’ve known proves that it’s right
Because you’re mine, I walk the line
You’ve got a way to keep me on your side
You give me cause for love that I can’t hide
For you I know I’d even try to turn the tide
Because you’re mine, I walk the line
I keep a close watch on this heart of mine
I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you’re mine, I walk the line
Filed under: Μουσική, Πολιτισμός | Leave a Comment
Ετικέτες:Μουσική, Πολιτισμός, Τέχνη
Ο Οδοντίατρος
Την επομένη Κυριακή κάναμε το τραπέζι στον Οδοντίατρο για να τον γνωρίσουμε οικογενειακώς. Ο Οδοντίατρος ήταν μάλαμα παιδί και λαμπρός επιστήμων και έτσι δεν άργησε αυτός να μπει στην καρδιά μας και εμείς στο ιατρείο του.
Δευτέρα κιόλας, πρωί-πρωί, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, κουβαληθήκαμε όλοι μαζί στο ιατρείο του.
Ντριν. Ντριν, του χτύπησε το κουδούνι ο πατέρας μου.
«Καλημέρα» μας έκανε έκπληκτος ο Οδοντίατρος καθώς άνοιξε την πόρτα και μας αντίκρισε όλους.
«Καλημέρα και σε σένα γιατρέ!» του κάναμε και οι 4 την ώρα που εισβάλαμε στο σαλόνι του και κατσικωθήκαμε στον καναπέ του.
«Εεε…, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω? Θα θέλατε κάτι?» συνέχιζε να μας ρωτάει έκπληκτος ο Οδοντίατρος.
«Ναι. Αυτό το χαμόγελο» του λέει ο πατέρας μου και του δείχνει μία φωτογραφία του Τομ Κρουζ από την εποχή που γύριζε το Τοπ Γκαν.
«Μα κύριε Καραβάκο…» του λέει ο Οδοντίατρος.
«Ααα, θα σε μαλώσω. Μπαμπά. Μπα-μπα!» του λέει ο πατέρας μου και τον διακόπτει.
-
Εντάξει, αστειεύομαι, δεν έγινε έτσι, αλλά η φαντασία δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Από την ημέρα εκείνη που ο δύστυχος πήρε την αδερφή μου, ξημεροβραδιαζόμαστε στο ιατρείο του.
«Πότε έχεις ραντεβού με τον Οδοντίατρο?» με ρώτησε τις προάλλες η μάνα μου.
«Την Πέμπτη. Στις 11» της απάντησα εγώ.
«Ωραία. Θα είμαι και εγώ εκεί. Έχω ραντεβού στις 12 και θα με φέρει ο πατέρας σου. Θέλεις να σου φέρω γεμιστά που έφτιαξα σήμερα και να σου φέρω και λίγο κιμά για μακαρόνια που τον έχω στην κατάψυξη? Δεν είναι πολύς. 3-4 μερίδες είναι. Θα τον βγάλεις από την κατάψυξη όποτε θέλεις, θα τον βάλεις στον φούρνο μικροκυμάτων και σε 5 λεπτά θα είναι έτοιμος»
«Οκ. Μήπως μπορείς να μου φτιάξεις και λίγο σπανακόρυζο?» της λέω εγώ.
Βλέπετε οι συχνές μας αυτές επισκέψεις στο ιατρείο του, δικαιολογούνται από το γεγονός, ότι εκτός από λαμπρός επιστήμων, ο Οδοντίατρος είναι και αλαφροχέρης. Και μέχρι τότε να σας ομολογήσω, ότι ήμασταν οικογενειακώς μεγάλοι χέστηδες. Οπότε, τώρα πια εκτός από θεραπεία, το βλέπουμε και σαν έξοδο.
«Θα με πονέσεις?» τον ρωτάω κάθε φορά που κάθομαι στην καρέκλα μου πριν ανοίξω το στόμα μου για να τον πειράξω.
«Όχι. Όχι. Μην ανησυχείς» μου λέει για να με καθησυχάσει.
«Α! Γιατί άμα πονέσω θα πω στην αδερφή μου ότι σε είδα με μία γκόμενα σε ένα μπαρ»
«Καλά, είσαι τρελός?! Πότε?»
«Εντάξει, δε σ’έχω δει, αλλά η αδερφή μου εμένα θα πιστέψει»
«Καλά, θα κάτσεις και θα πεις τέτοια πράγματα στην αδερφή σου?»
«Άμα με πονέχειχ? Γιέχ» του λέω με προφορά Βίλλυ- φίλου της Μάγιας της μέλισσας γιατί εντωμεταξύ μου έχει βάλει στο στόμα το σωληνάκι για τα σάλια.
-
Το μόνο κακό που έχει ο Οδοντίατρος, είναι ότι έχει δώσει πολύ μεγάλο βάρος στην επιστήμη και έχει παραμελήσει το φουαγιέ του. Θα καταλάβετε στην συνέχεια τι εννοώ.
Πριν αρκετό καιρό, είχα πάει εκεί με την αγαπημένη μου, για το ετήσιό της τσεκ απ. Τα δόντια της αγαπημένης μου, είναι από καλή πάστα βέβαια και ο Οδοντίατρος αρκέστηκε σε έναν απλό καθαρισμό. Εδώ να κάνω μία μικρή παρένθεση και να σας πω ότι αν όλος ο κόσμος είχε τα δόντια της αγαπημένης μου, τότε οι οδοντίατροι θα αντιμετώπιζαν σοβαρότερο πρόβλημα ανεργίας απ’ ότι δηλαδή αντιμετωπίζουν σήμερα οι ηθοποιοί (Σε αντίθεση με τα δικά μου που ανοίξανε καινούργιους δρόμους στην επιστήμη).
Καθώς περιμέναμε το προηγούμενο ραντεβού να τελειώσει, αρχίσαμε να ξεφυλλίζουμε τα περιοδικά.
«Χμμμ, μάλλον έχει καιρό να ανανεώσει τα περιοδικά» παρατηρεί η αγαπημένη μου.
Ναι. Αυτό εννοούσα πριν, όταν έλεγα ότι έχει παραμελήσει το φουαγιέ του. Τα περιοδικά είναι από τότε που το άνοιξε. Κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν συλλεκτικά.
«Εεε, ναι» απαντάω εγώ συγκαταβατικά.
Μετά από 10 λεπτά, μπήκαμε μέσα και αφού ολοκληρώθηκε το τσεκ απ, μας περιέγραφε τα σχέδια του ο γιατρός, καθώς είχε πάρει και το δίπλα μαγαζί και θα έκανε επέκταση του ιατρείου.
«Εδώ θα γίνει η αίθουσα αναμονής» μας έλεγε «και εδώ θα μπει μία τηλεόραση. Εδώ θα γίνουν οι τουαλέτες. Αυτός ο χώρος θα γίνει το γραφείο μου και το μέσα δωμάτιο, θα γίνει όλο ιατρείο»
«Συγνώμη που παρεμβαίνω» τον διακόπτει διστακτικά η αγαπημένη μου καθώς ήταν η πρώτη τους επαφή «Ωραία όλα αυτά, αλλά μήπως θα έπρεπε να ανανεώσεις λίγο και τα περιοδικά σου? Δεν είναι τόσο ωραίο να περιμένει κάποιος έξω και να μην έχει κάτι να διαβάσει…»
«Τι εννοείς? Ότι είναι παλιά?» την ρωτάει ο Οδοντίατρος.
«Ναι, χρειάζονται μια μικρή ανανέωση» του λέει ευγενικά η Αγαπημένη μου.
«Ναιαι?» γυρνάει και ρωτάει και μένα για να πάρει και μια δεύτερη γνώμη, για να ‘ναι σίγουρος για το άνοιγμα που θα έκανε.
«Ε, ναι ρε μαν! Έλεος! Ανάμεσα στα περιοδικά που έχεις, τώρα που έψαχνα, βρήκα ένα ‘Φαντάζιο’, μία ‘Ραδιοτηλεόραση’ που έχει συνέντευξη με την Γωγώ Ατζολετάκη και ένα PLAYBOY με την Δήμητρα Γαλάνη στο εξώφυλλο. Α, επίσης βρήκα και ένα περιοδικό ‘4ΤΡΟΧΟΙ’ που παρουσίαζαν σε επίσημη πρώτη το Autobianchi, αν σου λέει κάτι αυτό»
«Ε, άμα είναι έτσι…. Να πάω τότε αύριο να πάρω καινούργια» μας κάνει ο Οδοντίατρος και σηκώνει τυς ώμους.
«Δεν χρειάζεται μαν. Έχουμε σπίτι άπειρα. Θα στα φέρουμε αύριο Και την επόμενη βδομάδα θα σου φέρουμε άλλα».
Δε νεξτ ντέη που λέτε, γουί γουέντ δερ, η αγαπημένη μου και εγώ και του αφήσαμε μία ντάνα καινούργια περιοδικά (η αγαπημένη μου εργάζεται σε ένα από αυτά και τα παίρνει έτσι).
«Λοιπόν, σου αφήνουμε αυτά και παίρνουμε τα παλιά για να τα πάμε ανακύκλωση. Εντάξει?» του λέμε.
«Εντάξει βρε παιδιά! Σας ευχαριστώ πολύ» μας λέει.
«Προς Θεού! Τι λες τώρα» του κάνουμε.
Εμείς πήραμε τα περιοδικά, δεν τα πήγαμε όμως στην ανακύκλωση, τα πήγαμε όμως την Κυριακή το πρωί στο Μοναστηράκι και τα πουλήσαμε. Με τα λεφτά που πιάσαμε, κάναμε εκείνη την ανακαίνιση στο σπίτι που νοικιάσαμε εκείνο τον Δεκέμβριο και τα υπόλοιπα τα δώσαμε προκαταβολή για εκείνο το γκρι SMART που αγοράσαμε.
-
Τι θυμήθηκα τώρα που είπα για τα περιοδικά του Οδοντίατρου!…
Filed under: Τύπος, Pour Moi | 3 Comments
Ετικέτες:Κοινωνία, Τύπος
25η Μαρτίου
Την 25η Μαρτίου, γιορτάζουμε μεταξύ άλλων την επανάσταση μιας χούφτας χαρισματικών ανθρώπων, εναντίων των Τούρκων κατακτητών. Αν και η προσπάθειά τους αυτή, στο ξεκίνημά της τουλάχιστον φάνταζε αδύνατη και ακατόρθωτη, το πείσμα αυτών των ανθρώπων ήταν τέτοιο και το όραμά τους και τα ιδανικά τους τόσο υψηλά, που μέσα σε λίγα χρόνια, κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να απαλλαγούμε από τον Τουρκικό ζυγό. Έτσι από τότε, την ιστορική μέρα της 25ης Μαρτίου του 1821, και κάθε χρόνο, τη γιορτάζουμε τη μέρα αυτή για να τιμήσουμε τη προσπάθεια και την μνήμη αυτών των ανθρώπων.
Για την ιστορία να σας πω, ότι μετά την αίσια έκβαση του πολέμου αυτού, όσοι από αυτούς τους χαρισματικούς ανθρώπους επέζησαν και δεν τους σκότωσαν οι Τούρκοι, τους σκότωσαν οι Έλληνες.
Filed under: Ιστορία | 2 Comments
Ετικέτες:Ιστορία
Perfume
…Έχοντας στη διάθεσή του ελάχιστα μέσα, χάρη στη μεγαλοφυία του και μόνο, είχε φτιάξει μια απομίμηση της ανθρώπινης μυρωδιάς και τα είχε καταφέρει τόσο καλά, ώστε μπόρεσε να ξεγελάσει ακόμα κι ένα παιδί.
Ήξερε ότι οι δυνάμεις του δεν σταματούσαν εκεί. Ήξερε ότι μπορούσε να βελτιώσει αυτή τη μυρωδιά. Θα δημιουργούσε μια ευωδιά, που δεν θα ήταν ανθρώπινη, αλλά ανώτερη ακόμα. Θα ήταν αγγελική.
Tόσο απερίγραπτα καλή και θελκτική, που όποιος την ανάσαινε, θα μαγευόταν και θ’αγαπούσε μ’ όλη του την καρδιά εκείνον που θα τη σκορπούσε γύρω του, δηλαδή τον Γκρενούιγ. Θα αναγκάζονταν να τον αγαπήσουν, όταν θα ένιωθαν τη μυρωδιά του, δεν θα τον δέχονταν απλά σαν όμοιό τους, θα τον αγαπούσαν μέχρι τρέλας, μέχρι αυτοθυσίας, θα έτρεμαν από αγάπη, θα φώναζαν, θα έκλαιγαν από ευτυχία, χωρίς να ξέρουν γιατί. Θα έπεφταν στα γόνατα, όπως στην εκκλησία που ήταν γεμάτη απ’ τη μυρωδιά του λιβανιού. Θα έπεφταν στα γόνατα μόλις θα τους πλησίαζε αυτός, ο Γκρενούιγ και θ’ ανάσαιναν την ευωδιά του.
Θα ήταν ο παντοδύναμος θεός των αρωμάτων, όπως το ’χε ζήσει με τη φαντασία του, μόνο που τώρα θα γινόταν στην πραγματικότητα. Με πραγματικούς ανθρώπους. Ήξερε ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Γιατί οι άνθρωποι μπορούσαν να κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο μεγαλόπρεπο και το τρομερό ή το όμορφο. Μπορούσαν να κλείσουν τ’αυτιά τους στις μελωδίες και τα μαυλιστικά λόγια. Αλλά δεν μπορούσαν να ξεφύγουν απ’ τις μυρωδιές. Η μυρωδιά ήταν αδερφή της αναπνοής. Έμπαινε μέσα στους ανθρώπους μαζί με τον αέρα που ανάσαιναν κι εκείνοι δεν είχαν τρόπο να την αποφύγουν, όσο ζούσαν. Η μυρωδιά έμπαινε μέσα τους, ίσια στην καρδιά τους κι αποφάσιζε κατηγορηματικά για τη συμπάθεια ή την περιφρόνηση, για την αηδία ή τον πόθο, για την αγάπη και το μίσος. Όποιος εξουσίαζε τις μυρωδιές, εξουσίαζε και τις καρδιές των ανθρώπων.
Filed under: Διασκέδαση, Μουσική, Πολιτισμός | 1 Comment
Ετικέτες:Μουσική, Πολιτισμός, Τέχνη
Που χάθηκες?
Αυτό το Που-Σου-Κου, είχε χαρά Θεού και πήρα το ποδήλατό μου και ξεχύθηκα στους δρόμους. Είδα αρκετούς φίλους και γνωστούς που είχα να δω καιρό και όλοι με ρωτάγανε:
“Που χάθηκες?”
Filed under: Pour Moi | 6 Comments
Ετικέτες:Ποδήλατο
Καθαρή Δευτέρα
Την Καθαρή Δευτέρα, πέρασε ο Όμορφος μαζί με την Άλε να με πάρουν, να πάμε στο πατρικό μου στην ορεινή Αττική για μαμ.
Εγώ, εκτός του τσιμπουσιού που θα ελάμβανε χώρα και του ότι δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω το τριήμερο, είχα 3 πολύ βασικούς λόγους να παρευρεθώ εκεί.
Πρώτον (και όχι κυριότερων), για να γνωρίσω το καινούργιο μέλος της οικογενείας μας.
«Τι ‘ν’ τουτ?» ρώτησα την μάνα μου καθώς τον αντίκρισα για πρώτη φορά.
«Ο Ορέστης» μου κάνει αυτή.
Εγώ εντωμεταξύ, όταν μου λένε ο Ορέστης, αποφεύγω να ρωτήσω: «Ποιος Ορέστης?», γιατί παλιά στο σχολείο (όχι πολύ παλιά) οι συμμαθητές μου όταν μαζευόμασταν στα διαλείμματα και με ρωτούσαν: «Τον είδες τον Ορέστη?» ή « Τον ξέρεις τον Ορέστη?» και εγώ τους ρωτούσα τότε μέσα στην αφέλειά μου: «Ποιόν Ορέστη?», αυτοί τότε μου απαντούσαν: «Τον π@uts@ μου τον πυροσβέστη. Ένα, μηδέν!» και μετά αυτοί γελάγανε και με κορόιδευαν και εγώ τότε στεναχωριόμουν και πήγαινα σε μια γωνιά και καθόμουν μόνος μου και από τότε αποφεύγω να κάνω αυτή την ερώτηση και έτσι και τώρα δεν ρώτησα την μάνα μου: «Ποιος Ορέστης?», γιατί δεν ήξερα τι είχε στο μυαλό της.
«Και καλά, που τον βρήκατε?» της λέω εγώ κάνοντας τρίπλα
«Μας τον άφησαν έξω από την πόρτα» μου λέει.
Ο Ορέστης λοιπόν, είναι ένα πανέμορφο και γλυκύτατο, καθαρόαιμο κοπρόσκυλο 2 μηνών, κανελί, με μαύρη μουσούδα, που καταχέζει όλη την οικουμένη. Και επειδή έχουμε ήδη 3, αν ενδιαφέρεται κανείς να τον υιοθετήσει, ας αφήσει το όνομά του στην γραμματεία
Βέβαια μέχρι πέρυσι, είχαμε 5, αλλά το ένα που λέτε πέθανε από βαθιά γεράματα και το πήρε κοντά του ο Θεός, γιατί ήταν πολύ καλό ζωντανό και όλοι είχανε να το λένε στην γειτονιά και στην ζωή του δεν είχε δαγκώσει ποτέ του άνθρωπο, ενώ το δεύτερο, μάλλον δεν άντεξε το κακό που μας χτύπησε την πόρτα και αυτοκτόνησε. Έπεσε κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου, 2 στενά κάτω από το σπίτι μας. Επειδή όμως και αυτό ήταν εξίσου καλό ζωντανό (άσχετα αν τους τελευταίους μήνες της ζωής του είχε πέσει σε κατάθλιψη) και επειδή είχαμε γνωστό και τον δήμαρχο (5 ψήφοι είμαστε), του προτείναμε, την οδό που άφησε την τελευταία του πνοή να την μετονομάσουμε σε ‘Αζόρ’, προς τιμήν του, αλλά αυτός μας είπε να πάμε να γαμηθούμε και εμείς μετά τον ρωτήσαμε αν αυτή είναι η τελευταία του κουβέντα και μας είπε, ναι, και εμείς από τότε, αποφασίσαμε όλοι μαζί οικογενειακώς, να μην τον ξαναψηφίσουμε, για να μάθει.
Ο δεύτερος λόγος (ούτε αυτός είναι ο κυριότερος), ήταν για να δω την μικρή μου αδερφή, που γύρισε από το ταξίδι της στο Άμστερνταμ και μου έφερε ναρκωτικά και ένα παζλ με 1000 κομμάτια του Βαν Γκονγκ (οπότε ξεχάστε με για καμιά βδομάδα) και κάτι πανέμορφα παπούτσια που τα φόρεσα χθες στην βόλτα που έκανα με το ποδήλατό μου στο κέντρο της Αθήνας που ήταν χαρά Θεού (Επιτέλους γαμώ το κρύο μου, γαμώ! Άμα ήθελα χιόνι θα ζούσα στο Όσλο) και έκαναν πάταγο στον γυναικείο πληθυσμό και απ’ όπου πέρναγα τα κοριτσόπουλα με πειράζανε.
«Φίου, φίου» μου σφύριζαν.
«Καλέ που πας με αυτά τα πανέμορφα παπούτσια?» με ρωτούσανε.
«Αφήστε με λυσσάρες» τους έλεγα εγώ και τίναζα πίσω το κεφάλι μου, καθώς περνούσα ανάμεσα από τις καφετέριες και από πίσω με ακολουθούσε λαχανιασμένη η αυτοπεποίθησή μου μιας και οι 2 δεν χωράγαμε πάνω στο ποδήλατό μου.
Ο τρίτος όμως λόγος που πήγα (και ο κυριότερος), ήταν γιατί η ανιψούλα μου έκλεινε τα 4 και θα το γιορτάζαμε.
«Τα τέσσερα?!» ρώτησε έκπληκτο το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου το δεξιό.
«Ναι, τα τέσσερα» απάντησε το δεξί.
«Πωωω!… Ρε συ, πως περνάνε τα χρόνια!» συνέχιζε να ρωτάει έκπληκτο το αριστερό ημισφαίριο το δεξί.
«Ναι» του απάντησε η φωνή της λογικής του δεξιού ημισφαιρίου. «Να σου υπενθυμίσω πάλι ότι το μωρό στο εξώφυλλο του δίσκο του Nevermind των Nirvana, είναι σήμερα 21 χρονών» συμπλήρωσε.
«Πσσς…, σαν χθες μου φαίνεται που μας μάζεψε στο τραπέζι η μεσαία μου αδερφή να μας ανακοινώσει ότι έχει φίλο και θα συζήσουνε…» συνέχιζε να συλλογίζεται μέσα στην μακαριότητα η γυναικεία πλευρά του εαυτού μου.
-
Ναι. Θυμάμαι έντονα εκείνο το Κυριακάτικο μεσημεριανό που μας μάζεψε η αδερφή μου και είπε το μεσημέρι να φάμε όλοι μαζί γιατί έχει κάτι σημαντικό να μας ανακοινώσει. Πέρασαν κιόλας 6 χρόνια από τότε.
«Πλύντε τα χέρια σας και ελάτε. Είναι έτοιμο το φαί» διέταξε η μάνα μου γύρω στις 3 καθώς έστρωνε το τραπέζι μαζί με την μεσαία μου αδερφή.
«Δεν γίνεται να φάμε σε λίγο?» είπε ο πατέρας μου. «Βλέπω μία εκπομπή για τον Μέγα Αλέξανδρο στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ»
«Και εγώ βλέπω το ‘Παντρεμένοι με παιδιά’ στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» σιγοντάρισα.
«Και εγώ βλέπω μία συνέντευξη της Παπαρίζου στο ALTER» λέει η μικρή μου αδερφή.
«Όχι. Να έρθετε τώρα, γιατί έχω σερβίρει και θα κρυώσει» διέταξε πάλι η μάνα μου.
«Ουφ… Αμάν!» έκανα εγώ με το που έκατσα στην καρέκλα μου. «Θα χάλαγε ο κόσμος να τρώγαμε σε μισή ώρα?»
«Ναι και εγώ έβλεπα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με την Παπαρίζου» είπε η μικρή μου αδερφή.
«Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με την Παπαρίζου? Για ποιο πράγμα μίλαγε. Για την αντρική τριχόπτωση?»
«Όχι. Έλεγε για το κομμάτι της που θα πει στην EUROVISION και ότι είναι μέσα στα 5 πρώτα στις προτιμήσεις. Το ξέρετε ότι είναι από τα φαβορί?»
«Ναι… Σιγά μην σκίσει κανά καλσόν. Όλο έτσι λένε και πάντα τελευταίοι βγαίνουμε» της λέω εγώ που είμαι μένταλιστ και βλέπω μπροστά.
«Θα σταματήσετε επιτέλους να τσακώνεστε να μας πει η αδερφή σας αυτό το σημαντικό πράγμα που έχει να μας πει?» μας διέκοψε η μάνα μου. «Πες μας κόρη μου, ποιο είναι αυτό το σημαντικό νέο?»
«Να… είμαι με ένα παιδί εδώ και λίγο καιρό και αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί.»
Το νέο αυτό, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και αφού συνεφέραμε μετά από κανά 10λεπτο τον πατέρα μου που μέχρι τότε η κόρη του νόμιζε ότι ήταν αγνή, την πλακώσαμε όλοι μαζί στις ερωτήσεις για το ποιόν του φίλου της.
Τον λόγο πρώτος τον πήρε ο πατέρας μου και μετά ιεραρχικά, ακολουθήσαμε και οι υπόλοιποι.
«Είναι δεξιός?» την ρώτησε
Μετά τον λόγο τον πήρε η μάνα μου. «Είναι επιστήμων?» ρώτησε.
Μετά ήρθε η δικιά μου σειρά. «Είναι Παναθηναικός?»
Και στο τέλος ήρθε η σειρά της μικρής μας αδερφής. «Έχει ωραίους φίλους?»
Έτσι, αφού ο οδοντίατρος πέρασε όλα τα τεστ, μετά από λίγο καιρό φάγαμε κουφέτα.
-
Ο Οδοντίατρος
(Συνεχίζεται…)
Filed under: Pour Moi | 2 Comments
Ετικέτες:Διασκέδαση, Ποδήλατο, Τηλεόραση
Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός.
‘Έτσι το γλιτώνεις αυτό.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.
Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις,
σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι ‘ατακτούλης’.
Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.
Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι.
Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ,
κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και ‘Νάτο!!!’
Τελειώνεις σαν ένας οργασμός…!
-
Lucy Analyzes Charlie Brown
Filed under: Πολιτισμός, Pour Moi | Leave a Comment
Ετικέτες:Κοινωνία, Πολιτισμός
Ξεκινάει από σήμερα πιλοτικά, η μεταφορά ποδηλάτων μέσα στους συρμούς του Μετρό. Τυπικά βέβαια ξεκίνησε από χθες, την 1η του μηνού, αλλά ουσιαστικά σήμερα έχει την επίσημη πρώτη της, μιας και το μέτρο θα εφαρμοστεί συγκεκριμένες μέρες και ώρες και για συγκεκριμένο αριθμό ποδηλάτων.
Το μέτρο αυτό που ανέμεναν εναγωνίως οι ποδηλάτες θα έχει σε πρώτη φάση περιορισμένη ισχύ εφαρμογής και οι μέρες και ώρες, αλλά και ο αριθμός των ποδηλάτων θα είναι καθορισμένα.
Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Συγκεκριμένα κάθε Τετάρτη, από τις 18:00 και ως την λήξη τις βάρδιας, και τις Κυριακές από τις 12:00, επίσης έως την λήξη της βάρδιας, θα επιτρέπεται σε 2 ποδήλατα αυστηρά να χρησιμοποιούν το τελευταίο βαγόνι του συρμού.
Τώρα, την πρώτη Τετάρτη τουτουνού, την δικαιωματική χρήση του μέτρου αυτού, θα την έχουν όσοι ποδηλάτες το ΑΦΜ τους λήγει σε ζυγό, ενώ την επομένη όσοι ποδηλάτες το ΑΦΜ τους λήγει σε μονό. Την Κυριακή όμως, χαράς ευαγγέλια καθώς θα είναι μπάτε σκύλοι αλέστε. Δηλαδή μονά-ζυγά, βουρ μέσα.
Με το μέτρο βέβαια αυτό, όσοι χρησιμοποιείτε ποδήλατο, ενδέχεται να αντιμετωπίσετε κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, όπως π.χ. να είναι Κυριακή πρωί και να έχετε μαζευτεί μια παρέα από 5 ποδηλάτες, στο Santa Botella της Πανόρμου και ξαφνικά το μεσημέρι να σας έρθει να πάτε για ψάρι στις ‘Σαρδέλλες’ στο Γκάζι. Αν για την μετακίνησή σας αυτή επιλέξετε να πάρετε το Μετρό, ο κίνδυνος που υπάρχει είναι να ανταμώσετε μετά από μισή ώρα, καθώς ο 5ος της παρέας θα χρειαστεί να περιμένει να περάσουν τουλάχιστον 3 μετρά από μπροστά του για να εξυπηρετηθεί.
Και λέω τουλάχιστον, γιατί υπάρχει περίπτωση την φαεινή αυτή ιδέα της μετακίνησης δια του μετρού, να την έχουν και άλλοι ποδηλάτες, κάτοικοι πλησίον του σταθμού ‘National Defense’, που προηγείται αυτού της Πανόρμου και ο μαγκούφης της παρέας να αναγκαστεί να περιμένει, μέχρι να βρει συρμό που το τελευταίο βαγόνι θα περιέχει από έναν ποδηλάτη και κάτω.
Και επειδή την Κυριακή τα δρομολόγια του Μετρού είναι αραιά και η χρονική διάρκεια μεταξύ των συρμών είναι 10 λεπτά (τσε βάλε), η μικρή μας παρέα θα ανταμώσει μετά από μισή ώρα (έχει ο Θεός).
Οι λύσεις που πρότεινε η διοίκηση του Μετρού για την αντιμετώπιση παρόμοιων προβλημάτων, είναι τρεις (να την φας και να πρηστείς).
Πρώτον, ή θα πάνε όλοι μαζί με τα ποδήλατά τους χωρίς να επιβιβαστούν στο Μετρό, έτσι κι αλλιώς κατηφόρα είναι, ή δεύτερον, τα πρώτα άτομα που θα φτάσουν στις ‘Σαρδέλλες’, να παραγγείλουν μισό κιλό κρασί, μέχρι να έρθει ο φίλος τους, κανά δυο-τρία ορεκτικά, μια χόρτα, καμιά φέτα, μην το πιούν ξεροσφύρι, ενώ ο 5ος της παρέας να πάρει κανά καλαμάκι κοτόπουλο από το ‘Σουβλιστό Πορτοκάλι’, (Πανόρμου και Λουίζας Ριανκούρ γωνία) για να ξεγελάσει την πείνα του μέχρι να φτάσει ή τρίτον, να πάρει το μετρό από την Πανόρμου, να πάει αντίθετα, να κατέβει στο Νομισματοκοπείο και να πάρει από ‘κει το Μετρό για να προλάβει έτσι τους άλλους ποδηλάτες που θα μπαίνανε στην ‘Εθνική Άμυνα’.
Το πιλοτικό αυτό μέτρο, θα διαρκέσει 4 μήνες και αν εμείς οι ποδηλάτες είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί και δεν σκίσουμε κανά καλσόν με το πετάλι μας ή δεν λερώσουμε κανά πανταλόνι με το γράσο της αλυσίδας μας καθώς εισβάλουμε με το ποδήλατο στο βαγόνι άλλους επιβάτες, στο τέλος Ιουνίου θα αξιολογηθεί η στάση μας και θα επανεξεταστεί η λειτουργικότητα του εν λόγω μέτρου τόσο για τους πολίτες, όσο και για μας τους ποδηλάτες.
Σε δηλώσεις του πάντως, ο υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων (και ότι άλλο βάζει ο νους σας), Σπύρος Βούγιας, η Μαρία Μπεκατόρου της αριστεράς δηλαδή, που το όχι δεν το ξέρει το αγόρι και ότι και να του πουν, ναι θα πει και ότι θέση και να του δώσουν θα την πάρει, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επέκτασης του μέτρου και σε κάποιες άλλες ώρες και μέρες τις εβδομάδας, όπως τις Δευτέρες το βράδυ, όπου από τις 22:00 και μετά και ως το τέλος της βάρδιας, η κίνηση σπάει μιας και όλος ο κόσμος βλέπει ‘Το Νησί’.
Filed under: Κοινωνία Ώρα Μηδέν | 6 Comments
Ετικέτες:Κοινωνία, Ποδήλατο
The Laughing Heart
Your life is your life.
Don’t let it be clubbed into dank submission.
Be on the watch.
There are ways out.
There is a light somewhere.
It may not be much light,
but it beats the darkness.
Be on the watch.
The gods will offer you chances.
Know them.
Take them.
You can’t beat death,
but you can beat death in life.
Sometimes.
And the more often you learn to do it,
the more light there will be.
Your life is your life.
Know it while you have it.
You are marvelous!
The gods wait to delight!
Charles Bukowski
Filed under: Pour Moi | Leave a Comment
Ετικέτες:Αλκοόλ, Κοινωνία, Τέχνη
Previously on Lost.
Τι-του-τι-του-τι-του-του.
Ντριν. Ντριν.
«Παρακαλώ?» λέει ο Φερέρο.
«Έλα ρε μαλάκα, τι κάνεις?» των ρωτάω.
«Εδώ σπίτι κάθομαι προς το παρών. Δεν νομίζω να κάνω σήμερα κάτι, γιατί μπήκα πριν από λίγο μέσα από το πρωί. Λέω να τα γιορτάσω αύριο»
«Ωραία. Να περάσω μια βόλτα?»
«Και δεν έρχεσαι…»
«Οκ. Σε 30 θα είμαι εκεί.»
Μπαίνω στο αυτοκίνητο και ξεκινάω να πάω στον Φερέρο. Παίρνω και μία πάστα και ένα κεράκι για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά του, παίρνω και 2 χάρτινα καπέλα, καραμούζες και κομφετί και ξεκινάω. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι όλοι οι φίλοι μου γερνάνε και αποκτάνε κουσούρια. Π.χ. πέρυσι τις αποκριές, είχα πάει να πάρω τον Φερέρο να πάμε στο αποκριάτικο πάρτυ του Ζεν. Του κόρναρα και βγήκε έξω. Φορούσε άσπρο σορτσάκι, μπλουζάκι Λακόστ, μια τεράστια ηλίθια περούκα και κρατούσε στο ένα χέρι μία ρακέτα του τένις και στο άλλο μία σημαία της Κύπρου.
«Καλά, τι ντύθηκες ρε μαλάκα?» τον ρωτάω.
«Μά-ρκος Πα-γδα-τής!» μου κάνει με αργή και σταθερή φωνή.
«Άλλο πάλι και τούτο. Καλά πως σου ήρθε να ντυθείς Παγδατής?» τον ρωτάω.
«Χα, χα! Γιατί είναι μέγας τριμάλακας, λούζερ και καραγκιόζης!» μου κάνει και γελάει.
«Ναιαι?» τον ξαναρωτάω εγώ.
«Ναι» μου κάνει.
«Γιατίι?»
Και ξεκινάει να μου λέει.
«Γιατί διαλέγει τα εύκολα τουρνουά, γιατί όταν δεν τον παίρνει το παίζει τραυματισμένος… κ.α. Να! Πάρε παράδειγμα το πρόσφατο τουρνουά στην Αυστραλία» μου λέει και ξεκινάει να μου εξιστορεί τις ιστορίες του.
Μέχρι να φτάσουμε, πρέπει να μου μίλησε για 37 τουρνουά, 56 παιχνίδια και 122 παίχτες του τένις. Τον κοίταζα να μου μιλάει με τόσο πάθος για όλες αυτές τις απίστευτα ηλίθιες πληροφορίες και απορούσα.
«Αυτός πρέπει να έμαθε για το τένις, περισσότερα κι από τον Διακογιάννη» είπα από μέσα μου.
Στο πάρτυ εγώ, δεν είχα και πολλά κέφια και καθόμουν με τον Μικρό Φασιστάκο στο μπαρ και μιλάγαμε. Είχαμε ταράξει και τα καροτάκια και πίναμε σφηνάκια. Παράλληλα παρατηρούσα τον Φερέρο που γύρναγε σε όλο το πάρτυ και έλεγε σε όλο τον κόσμο, τις ιστορίες του με τον Παγδατή και γέλαγε.
«Τι είναι πάλι αυτό? Καινούργιο κόλλημα?» με ρωτάει κάποια στιγμή ο Μικρός Φασιστάκος.
«Τι να σου πω ρε μαν…Μάλλον» του λέω εγώ.
-
Το τελευταίο του κόλλημα είναι το ‘Jesus and Batman’. Όταν όλος ο υπόλοιπος φυσιολογικός κόσμος λέει: ‘Παναγιά μου!’, ‘Ωχ! Τι είναι αυτό!’ ή ‘Βαγγελίστρα μου!’, ο Φερέρο λέει ‘Jesus and Batman’.
Προχθές με ρώταγε η Pap, γι αυτό το καινούργιο του κόλλημα.
«Τι έχει πάθει ο Φερέρο και λέει τώρα τελευταία συνέχεια ‘Jesus and Batman’?»
«Μου φαίνεται είναι η καινούργια του εμμονή» της λέω εγώ.
«Είδε προχθές την φωτογραφία μίας φίλης μου στο facebook και μου άφησε από κάτω σχόλιο: ‘Jesus and Batman’!»
«Ναι? Ποια?» την ρωτάω εγώ.
«Αυτή» μου λέει και μου την δείχνει.
«Jesus and Batman!» της λέω και γω.
-
Ώρα 9, έχω φτάσει στο σπίτι του Φερέρο και του κάνω σουρπράιζ. Έχω φορέσει το χάρτινο καπελάκι μου και με το που ανοίγει την πόρτα του, του σφύριξα δυνατά με την καραμούζα μου.
«Χρόνια πολλά γέρο Φερέρο!!!» του κάνω καθώς άνοιξε την πόρτα.
«Ευχαριστώ μαν» μου κάνει.
Με κάλεσε μέσα, του έδωσα να φορέσει και το δικό του καπελάκι, του έδωσα και την δικιά του καραμούζα, άναψα και το κεράκι στην πάστα που του είχα φέρει και άρχισα να του τραγουδάω:
«Χάπυ μπέρθντει του γιου… χάπυ μπέρθντει του γιού… χάπυ μπέρθντευ Φε-ρέ-ροοο… χάπυ μπέρθντευ του γιούου!…»
Ο Φερέρο έσβησε τότε το κεράκι του, έκοψε την πάστα στην μέση, μου έδωσε εμένα το μισό, πήρε αυτός το άλλο μισό και την φάγαμε. Κατά την διάρκεια του δείπνου, μου περιέγραφε την φωτογραφία που ανέβασε σήμερα στο facebook για τα γενέθλιά του, με τον Jesus και τον Batman. Εγώ επειδή δεν έχω facebook και επειδή μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, του λέω:
«Δεν μου φέρνεις το λάπτοπ να μου την δείξεις?» και πήγε ο Φερέρο και το έφερε και μου την έδειξε.
Ε, βουαλά!
Αφού μου την έδειξε, άρχισα να του μιλάω για την συνομωσιολογία που υπάρχει γύρω από τα αρχικά J και Β.
«Τι εννοείς?» με ρωτάει ο Φερέρο.
«Να» του λέω. «Γιατί δεν διάλεξες Jesus και Superman ή Jesus και Spiderman?»
«Ξέρω γω?» μου λέει.
«Γιατί τα αρχικά αυτά, τα δίνουν σε ονόματα πρωταγωνιστών σε ταινίες δράσης. Δεν είναι τυχαία…»
«Δηλαδή?»
«Αυτή η ιστορία ξεκίνησε με τον James Bond. Την μουσική δε των ταινιών, την έχει γράψει ο John Barry. Από τότε τα αρχικά αυτά τα δίνουν σε διάφορους πρωταγωνιστές.»
«Που αλλού?» με ρωτάει.
«Στην τριλογία του Bourne. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Jason Bourne. Έχει τα αρχικά δηλαδή J και Β. Επίσης στο 24. Ο πρωταγωνιστής έχει το όνομα Jack Bauer. Στo κωδικός Alias, ο πρωταγωνιστής λέγεται Jack Bristow. Στο Lost άμα προσέξεις, τους 2 αρχηγούς των ‘καλών’, τους λένε Jack και John και τον τρίτο που κάνει τον τυχοδιώκτη, τον λένε James. Ενώ τον αρχηγό των κακών, τον λένε Ben.»
«Ναι, ε?»
«Εμ, ναι!» του κάνω εγώ.
«Δεν το χα προσέξει» μου κάνει.
Μετά το ρίξαμε στην μαλακία. Αρχίσαμε να λέμε οτιδήποτε μας ερχόταν στο κεφάλι που έχει αυτά τα 2 αρχικά. J&B, Jim Beam, Jack Baniels… Ώσπου κάποια στιγμή λέει ο Φερέρο!
«Δεν πάμε για κανά ποτό?».
«Και δεν πάμε…» του λέω εγώ.
Και πήγαμε.
Filed under: Διασκέδαση, Pour Moi | 2 Comments
Ετικέτες:Αλκοόλ, Διασκέδαση, Partying
-
Είπαν
effie on Μικρές ιστορίες καθημερινής τρ… Σοφοκλής on Μικρές ιστορίες καθημερινής τρ… battered couture on Μικρές ιστορίες καθημερινής τρ… Μια χαρά on Μικρές ιστορίες καθημερινής τρ… ηλιανα on Μικρές ιστορίες καθημερινής τρ… ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ on Ο Οδοντίατρος ηλιανα on Ο Οδοντίατρος ηλιανα on Ο Οδοντίατρος
Πρόσφατες καταχωρίσεις
Κατηγορίες
- Διασκέδαση (63)
- Επιστήμη (4)
- Ιστορία (1)
- Κόσμος (6)
- Κοινωνία Ώρα Μηδέν (34)
- Μουσική (69)
- Ποδόσφαιρο (7)
- Πολιτισμός (25)
- Πολιτική (53)
- Τύπος (8)
- Τηλεόραση (17)
- Pour Moi (60)
- Uncategorized (1)
